×

Waarschuwing

JFile: :lezen: Kan het bestand niet openen:

Mensen gaan meestal de politiek in om hun stad te veranderen: het moet groener/gezonder/socialer. Ik ging de politiek in, omdat ik de gemeente zelf wilde veranderen: de kracht en kwaliteiten van inwoners kan veel beter worden benut om een stad echt beter te maken. Het omgaan met mensen die zelf invloed op hun stad willen en kunnen uitoefenen, betekent iets voor de overheid en dus ook voor de gemeente Utrecht. Als actieve Dichterswijker merkte ik dat juist mensen die iets voor hun stad willen dóen de gemeente eerder als tegen- dan als medestander zagen. Dat wilde ik anders.

Ik was gelukkig niet de enige. Met een paar D66-ers schreven we het Fundament. Dit was hoe wij, samen met andere politieke partijen de stad wilden gaan besturen. Het staat nog steeds als een huis en geeft voor mij veel meer de essentie weer van de huidige Utrechtse collegeperiode dan het later uitgewerkte collegeakkoord. Een van de uitgangspunt van het Fundament is: vaker het echte gesprek aangaan, met inwoners, met ambtenaren en met elkaar. De samenwerking met de stad op een andere manier vormgeven. En hoewel het allemaal nog beter kan en moet, ben ik toch trots op de stappen die we in Utrecht zetten. Op heel veel andere plekken gaat het veel minder goed: Utrecht loopt voor. En bovendien durft Utrecht fouten te maken en daarvan te leren. En stelt de gemeente zich kwetsbaar op in dat proces.

Het Fundament ging óók over politieke stijl en het functioneren van de lokale democratie. Voor mij heel belangrijk. Toen ik me binnen D66 kandideerde, besprak ik met de selectiecommissie dat ik nog niet zeker wist of ik wel in de gemeenteraad wilde. Ik wilde het alleen als het op mijn manier kon. Politiek zoals het meestal wordt bedreven, vind ik namelijk helemaal niks. Voor mij gaat het om de stad, om de inhoud en ik wilde zo min mogelijk in politiek spel terecht komen dat daar niets mee te maken had.

Eenmaal in de raad, kwam ik er al snel achter dat veel politici het systeem wel prima vinden functioneren. Misschien is dat ook niet zo gek: we weten allemaal hoe het systeem werkt en mensen kiezen er bewust voor om daar in te stappen. Selectiecommissies doen de rest.
En toch heeft het mij verrast hoe conservatief politici zijn als het gaat om hun eigen manier van werken.
Een van mijn eerste avonden in de raad, dacht ik dat ik in een slechte film terecht was gekomen: 1,5 uur lang luisterden we naar mensen die hun inspraakreactie voorlazen. Reacties die wij netjes van te voren hadden gekregen en gelezen. Na het voorlezen was er nauwelijks meer tijd voor vragen of een gesprek. Als ik dit nu opschrijf, klinkt het absurd. Maar het gebeurde, en niet één keer.
Gelukkig hebben we in Utrecht wel dingen veranderd de laatste jaren. Zo is er veel meer ruimte gekomen voor echte gesprekken met inwoners, ondernemers en ambtenaren. En die gesprekken geven zoveel meer inzicht in hoe we het beter kunnen doen in deze stad.

Maar wat mij betreft zijn we er nog niet. De Utrechtse gemeentesecretaris Gabrielle Haanen zei recent dat in de gemeentelijke organisatie de laatste jaren veel is gekeken naar het efficiënter organiseren van zaken en dat het nu tijd is om te kijken of we eigenlijk wel de juiste dingen doen.
Dat zou de gemeenteraad ook moeten doen. Doet die wel de goede dingen? Als je nu de hele raadsagenda leeg zou gooien en opnieuw zou kijken waar je je mee bezig zou willen houden, hoe zou je het schema dan inrichten? Ik hoop van harte dat de raad die exercitie gaat maken.
En daarbij heb ik een advies: ruim minder tijd in voor het politiek debat. Wat mij betreft is het debat een zwaar overschat instrument dat heel veel tijd kost en heel weinig oplevert. Kies vaker voor het gesprek: met de stad, met ambtenaren en met elkaar. Ik heb in mijn raadswerk ervaren dat de meest waardevolle en meest productieve momenten altijd gesprekken waren. Waarom dat niet meer tot de kern van de politiek maken?

Als ik dit aan mensen vertel, word ik vaak meewarig aangekeken. “Politiek spel hoort er nu eenmaal bij, zo is de politiek nu eenmaal Sanne.” Maar politieke wetten zijn geen natuurwetten. Politiek wordt gemaakt door mensen en mensen kunnen de politiek dus veranderen. En daarvoor zou het heel goed zijn als meer mensen voor de politiek kiezen die er niet zo van houden in haar huidige vorm. Zij kunnen van binnenuit het systeem veranderen.
Ik heb ervaren dat het kan. Ik heb het op mijn manier gedaan. Ik heb er plezier aan beleefd en ik heb resultaten behaald. Het kan: mensen kunnen de politiek veranderen.

Any data to display